2014

Deze maand sluiten we niet alleen 2014 af.
Er is in dit jaar minder gebeurd dan ooit, maar wat er gebeurde was behoorlijk ingrijpend.
Zo was er natuurlijk de verhuis. Een ontzettend grote gok maar onder het motto “liever arm in een fijne woning dan arm in deze *** woning” toch de gok gewaagd. En inderdaad, al had ik moeten kamperen in dit huis, we zijn er op zoveel vlakken op vooruit gegaan dat het een goede gok is geweest.

Daarnaast hielp het ook erg erg erg dat ik eindelijk Wajong toegekend kreeg. Daarmee verzekerde ik mij van een inkomen dat ik in mijn eentje niet kan halen. En dat heeft niet alleen op mij maar ook op partner E een hele fijne uitwerking.

Mijn hele jaar stond in het teken van proberen een vrijwilligersbaan te vinden en die vol te houden. Daarnaast natuurlijk hobbien en sporten.
Met andere woorden: acceptatie was (?) nog lang niet op het punt waar het zou moeten zijn.
Onder het mom “ik doe dat wel even” stootte ik vooral veel mijn hoofd -1x zelfs letterlijk 😉 –
Het blijkt toch moeilijk voor me te zijn om mijn eigen mogelijkheden juist in te schatten.

Het einde van het jaar stond weer in het teken van het U W V. ik snapte er zelf niet zo heel veel van maar ik mocht toch nog een keer een arts zien en nog een keer een arbeidsdeskundige.
12 december liep mijn ziektewet af. Het lijkt nog echt geen 2 jaar geleden dat ik me ziek meldde en voor de laatste keer om een onderzoek zou vragen.
Mijn ziektewet besloot over te gaan in een IVA uitkering en weer mocht ik bedenken wat dat inhoudt, wat dat over mij zegt en hoe de zaak eigenlijk in elkaar steekt. Want een IVA, zo zei de mevrouw, die krijg je niet zomaar.

Het klinkt als heel mineur en zo voelt het ook. 2014 sluit een heleboel ellende af. Van ziek zijn en geen inkomen kunnen genereren maar toch moeten. Van ambities tot in de hemel die maar steeds mislukken. Van zovaak ziek dat er niet veel anders is dan dat. En van een prachtig toneelstuk, want het blijkt dat echt niemand er ook maar een fractie van door had. (Behalve natuurlijk partner E, wat een lood op zijn schouders).

2015 wordt niet mijn jaar.
2015 hoeft ook helemaal mijn jaar niet te worden.
Er ging geen oud&nieuw voorbij zonder dat ik een nieuw plan had bedacht. Hoe ik toch het komende jaar wel mee zou draaien in deze maatschappij. Hoe ik eindelijk een diploma zou halen of een vaste baan -met vooruitzichten- zou binnen halen. Als het aan mij lag, dan kon ik me er dus ook voor inzetten. Vanwege mijn inzet zou het niet mislukken. Mijn partner was van het zelfde laken een pak. En zo bevonden wij ons op de meest (voor ons) curieuze wegen en in de meest nare situaties.
2015 wordt een rustig jaar. Met de niet te vermijden levensgebeurtenissen die zich nu al aankondigen. Maar eerst komen de laatste weken van 2014 nog, een tijd die ik wil gebruiken om deze periode af te sluiten, er bij stil te staan en te vieren dat het nooit meer zo erg wordt als dat het toen geweest is.