After life

Soms is het een goede tentoonstelling die het ‘m doet. En de laatste tijd steeds vaker een netflix serie. Netflix, een podium dat voor experimenten zorgt waardoor we eindelijk verlost zijn van de eenheidsworst die we zo vaak voorgeschoteld krijgen. Russian Doll is een goed voorbeeld van een verrassend krachtige serie. En vandaag kwam After life beschikbaar. Zes afleveringen die doen wat goede kunst kan doen: je resetten in je gedachten, je inspireren en je vanalles laten voelen. En door die mengelmoes aan gevoelens kan weer meer creativiteit ontstaan, waardoor er weer minder eenheidsworst gemaakt kan worden.

We zijn er nog niet helemaal aan toe, luisteren naar de verhalen van mensen die we eerder niet wilden of konden horen. Ik merk dat het er meer worden en dat ze hun kop op steken in hoekjes waar ik steeds vaker verblijf. We noemen het plaatselijk theater, zelfuitgegeven boeken of instastories. We geven er geen geld voor en er komt weinig applaus. Maar er is herkenning en daarmee erkenning. En daardoor worden de stemmen sterker en blijken ze vaker voor te komen dan gedacht.

Soms verlies ik mijn vertrouwen. Denk ik dat het onzin is om te geloven in de ruimte die er kan zijn voor verhalen die we nog niet zagen. Tot er op een zomaarse vrijdag opeens een netflixparel (of amateurtheater of youtubevideo of.. ) is om me te bewijzen dat ik fout zit.