Ree

Minutenlang stonden we met z’n vieren als aan de grond genageld.

Geen van allen had de ander in z’n blikveld verwacht.

1 van vier begon als een gek foto’s te nemen.

Als een gek? Als iemand die niet oplet hoe de instellingen van de camera staan.

Na alle foto’s en het wandelen fietsten we vol goede moed de rest van de week in.

Om vervolgens nog even oog in oog te staan met een ontzettend nieuwsgierig reebokje.

 

Bewaren

Nu pas nieuw

Nieuw op mijn website. Moest het echt 2017 worden voor dat jij dit eindelijk ging toepassen op je website, Renate?!

Het is voor iedereen met een wordpresssite (.org niet .com) ongelooflijk eenvoudig om voor meer toegankelijkheid te zorgen.

Dit kan al door een simpele plugin te installeren. Alsof je een contactformulier of een antispam plugin installeert… Ik vind het geweldig dat Alex Volkov de
WP Accessibility Helper heeft geschreven.
 

Ik houd dit bericht kort, dan heb je tijd om zelf ook even de plugin te installeren. Zo gepiept!

Olifantenpaadje

Een nieuwe baan, we weten allemaal dat dit meer energie kost dan de baan die je al 10 jaar hebt. Nieuwe mensen, nieuwe gebruiken, andere eisen. Zelfs de route naar je werk is nieuw. Om niet voor al te veel verrassingen te staan kan het zijn dat je op de dag voor je begint alvast de route hebt gefietst of gereden. Dan is het meteen niet meer zo nieuw. En kost het minder energie op je eerste werkdag. Dat kun je immers wel gebruiken want dat is best spannend, hoe relaxed en doorgewinterde “eerste maler” (iemand die iets voor de eerste maal doet)  je ook bent. Ik beschreef het in 2013 in mijn blog over automatismen.  Een superhandige shortcut van je hersenen om niet zo heel veel energie kwijt te zijn aan de meest voorkomende taken. Na 3 maanden ben je niet  zo nieuw meer op je werk en zeker na een jaar is het olifantenpaadje in je hersenen mooi ingesleten.

Maar wat nou als je geen automatismen hebt? En ze ook niet aanmaakt? Dat het iedere dag opnieuw heel veel energie kost om je meest basale dingen uit te voeren? Zoals ontbijten. Of aankleden? Zonder dat ga je toch echt niet naar buiten, of wel? Ik stap in ieder geval niet vanuit mijn bed de voordeur uit. En dat wat tussen die twee momenten zit kost me een derde van mijn dagenergie. Dat houdt in dat als ik om 10.00 in de ochtend buiten zou willen staan ik al een derde van mijn energie kwijt ben. Evengoed als ik om 07.00 uur buiten zou willen staan overigens. Om 07.00 uur is de dag nog niet voor een derde voorbij. Dus daar ligt een probleem.

Ik kan op vrijdag bedenken dat ik de zondag erop graag wil wandelen. Laten we het prachtige Springendal nemen, het staat nog steeds op mijn wensenlijstje. Maar op zondag kan er wat gebeuren waardoor ik niet door een derde maar door de helft van mijn energie heen ben. Of wat te denken van de zaterdagavond waarop mijn buren tot laat barbecueën. Ik slaap er wat slechter door. ’s Ochtends blijk ik ook nog eens “gewoon, door het hebben van hersenletsel” energie kwijt te zijn. (Dit om aan te geven dat ook het hebben van hersenletsel op zich energie kost, ook “zomaar” ).

Dan kan die hele wandeling op het Springendal niet doorgaan. Ook niet met doorzetten, op karakter of niet zo zeuren. Het is er gewoon niet, het zit er niet in. Niet alleen het wandelen kan niet doorgaan. Ook het bezoeken van vrienden, familie, uitjes of welk een andere gezellige vrijetijdsbesteding u kunt bedenken, het kan niet doorgaan. Overigens: koken, stofzuigen of iets huiselijks vaak ook niet. Ziek zijn is dan slapen.

Het was tot nu toe eigenlijk niet een heel groot probleem. Lastig, dat zeker. Begrijp me niet verkeerd, leuk is zeker anders. Maar met slagen om de arm een afspraak maken is best te doen. En zelf kun je ook leren met de teleurstelling om te gaan. Als ik mijn ochtendprogramma had afgerond kon ik een taxi boeken (wmo vervoer, regiotaxi genaamd in deze contreien) voor over een (paar) uur. En dan kon ik een leuke dag hebben.

De gemeente waar ik woon veranderd het wmo vervoer. Ik moet nu op de dag voordat ik iets ga doen weten of ik dat kan. Met mijn niet aangeboren hersenletsel is dat gewoon niet mogelijk. Ook weet ik niet of ik ergens gezellig een paar uurtjes blijf of dat de energie al in een kwartier op is. Dus ook een terugweg is niet te voorspellen. Door deze verandering in het beleid kan ik nauwelijks meer van deze voorziening gebruik maken. Een voorziening die er is om mensen met een beperking mobiliteit te geven. Zodat hun wereld niet zo klein is. Zodat het sociale netwerk bezocht kan worden ( u weet wel, vrienden en vage kennissen die niet meer bezocht kunnen worden maar die wel als de nood aan de man komt droommantelzorger worden. Zo werkt dat)

Ik ben niet de enige met zo’n energiebeperking. En ik kan niet begrijpen dat er zoveel mensen in de kou gezet worden door dit gemeentelijke beleid.

 

 

Hamburg

Het had de volle mogelijkheid om een vervelende ervaring te worden. Een paar dagen Hamburg en nèt daarvoor ging mijn gezondheid vervelend doen. Dag 1 was dan ook niet zo heel denderend maar dag twee maakte alles goed. Door een bezoek aan het museum für Kunst und Gewerbe.

 

Was het het weer? Komt er anders ook nooit iemand? Ik heb geen idee maar als er 20 mensen waren in die uren dat wij er waren dan was het veel. Geweldig om in alle rust rond te kijken. Een uitgebreide Jugendstil tentoonstelling, prachtige samurai en islamitische kunst en er was nog veel meer. We hebben ons meer dan vermaakt en zelfs nog wat computerspellen gespeelt.

Een hoogtepunt was de zaal met muziekinstrumenten waar iemand prachtig Beethoven ten gehore bracht.

 

Het museum für Kunst und Gewerbe is dus mijn ultime Hamburgtip. Mocht je het  -overigens ook geweldige-  museumrestaurant zat zijn dan kun je je uren in een hoekje van cafe Roncalli terugtrekken. Een boek en iets te drinken en de wereld bestaat heel even niet meer!

Museumrestaurant

Een recept

Huh? Een recept? Ja, u zit nog steeds op de goede pagina,  -en blijf vooral rondkijken! – naast de nieuwe categorie “foto’s” is er ook plek gekomen voor een recept zo af en toe. De makkelijkste die ik ken deel ik graag met u. Niet alleen de makkelijkste die ik ken maar zeker ook degene die het best bevalt. Zo weinig moeite voor zo lekker eten, ik zou alvast een heerlijke Riesling inschenken als ik u was!

 

Voor twee personen spinazie. (Ik gebruik altijd een 450 gram doos ingevroren spinazie. Makkelijk en altijd op voorraad)

300 gram aardappelen (Iets minder kan ook, vooral als u er een heerlijke naan bij serveert!)

Knoflook (ik kan u geen hoeveelheid geven, ik schiet altijd uit met de knoflook 🙂 )

Een kleine ui, gesnipperd.

Een eetlepel olie

Een halve theelepel Komijn (mmm!)

Een halve theelepel Koriander

Een halve theelepel garam masala*

Een halve theelepel chilipoeder (of ietsjes meer als u zin heeft! Schiet alleen niet teveel uit, dan gaat de smaak eraan )

Bij verse spinazie ook 50 ml water toevoegen.

 

Ik gooi dit allemaal bij elkaar in mijn favoriete crockpot, zet hem op laag en kijk ergens na 5 a 6 uur weer eens. En dat noem ik dan koken. Naar gelang uw humeur eens roeren maar liever niet de eerste 2 uur, dan is het warmteverlies van uw crockpot jammer.

Er staat een * bij de garam masala omdat ik niet zo houd van een mengsel als dit. Ik heb alle kruiden die in een garam masala zitten in huis en doe deze er in naar gelang wij ze lekker vinden. Maar mocht u het onzin vinden om amchoor of asafoetida in uw keukenkastje te houden dan is dit natuurlijk de meest zinvolle optie.

U kunt natuurlijk zelf naan maken maar ik kan u die van “Mayur” ook van harte aanbevelen.

Waarom ik een bijstandsfraudeur ben.

Laten we eerst even vaststellen: mensen met een laag inkomen hebben ook een laag moraal.
Daar zijn we het allemaal wel over eens.
Dat gezegd hebbende is het natuurlijk ook geen verrassing dat ik een bijstandsfraudeur ben.
Ik zit hele dagen thuis, op mijn reet voor mijn HD breedbeeld smarttv uit te denken hoe ik het beste geld kan wegsluizen. Ik heb daar een ingenieus systeem voor bedacht: Ik open heel erg veel rekeningen. En daar zet ik dan mijn miljoenen op, die ik krijg omdat ik nou eenmaal een heel erg goede couch potato ben.
Uiteindelijk heb ik via slinkse wegen ook een koelkast en een fornuis weten los te peuteren van de gemeente. Deze heb ik via marktplaats verkocht. Daarvan ben ik 2 weken op vakantie geweest naar Londen.
(couchsurfend natuurlijk).

Ik diende een klacht in, enige tijd geleden, bij de gemeente waar ik woon. Telkens als wij om hulp vroegen stuitten we op tegenwerking. We wisten niet waarom. Een reden werd niet gegeven.
De klacht werd in behandeling genomen en we mochten op gesprek bij Hoofd blabla bij de gemeente. De zin “mensen met een laag inkomen hebben een laag moraal” komt -letterlijk- uit zijn mond. Wij werden (waarschijnlijk worden we dat nu nog steeds) gezien als fraudeurs.
En daarom leefden wij bij tijd en wijle onder de bijstandsgrens, want bijstand aanvragen ging niet. Eindelijk hadden we duidelijk waarom.

Naar aanleiding van een uitzending (van zembla?) over wat de banken met ons geld deden gingen wij over naar bank T. Een vriendelijke, groene bank zonder kantoren. We brachten daar ook mijn bedrijf en onze stichting onder. Zo hadden we er een behoorlijk aantal rekeningen lopen. Echter, de overstap ging (vanuit ons) niet helemaal goed en er bleek toch een behoefte te bestaan aan een fysiek kantoor. Dus zorgden we voor een nulstand op alle rekeningen en beëindigen deze om weer terug te keren naar grote boze bank R.
Wellicht tegen ons geweten in maar soms wegen andere belangen zwaarder.

Dit is allemaal best wel een tijd terug.
Wat blijkt? In al die tijd zijn onze rekeningen niet “afgemeld in het systeem” . Geen idee welk systeem, geen idee welke afmelding. Dat is niet aan ons.
Maar onze gemeente krijgt een overzicht van rekeningen op onze naam inclusief de al opgeheven rekeningen. We kunnen ook niet meer bij deze rekeningen, voor ons zijn ze opgeheven, we kunnen dus ook geen dagafschriften downloaden. Geen afschriften betekend geen hulp. Want in principe kunnen er miljoenen op onze rekeningen bij T staan en vragen wij uit hobby om hulp. (Het vrij te laten vermogen is iets van 20.000 euro. Dus dat is wat we minimaal op onze verborgen rekeningen moeten hebben staan. Dit hebben we dan gespaard van onze eerdere minimale inkomens, door henzelf verstrekt. Tenzij we natuurlijk een lucratieve zwart geld machine hebben. )
Als de gemeente, ergens in 2011,  aan ons gecommuniceerd had wat hun probleem met ons is, dan hadden we het kunnen oplossen. Dat deden ze echter niet. Zo zaten wij in de knel zonder enig weerwoord te kunnen geven.

>>> Dit is een blog van een aantal jaren geleden. Het heeft al die tijd in concept gestaan omdat ik het niet durfde of wilde delen.  Momenteel zitten wij in een ander vaarwater. Toch doet een artikel als deze ons zo weer terugdenken aan toen. En niet alleen een artikel kan dat. De angst voor werkloosheid en daarmee al snel bijstand is altijd dichtbij. Niet alleen vanwege de bijstand zelf maar zeker ook vanwege het omgaan met het ambtenarenapparaat wat ons op verschillende momenten verschrikkelijk tegemoet trad. Om de boel erger te maken zitten we nu bij bank A (die met het eekhoorntje! ). Wie weet hoeveel niet goed afgesloten bankrekeningen wij nog op onze naam hebben? <<<

De beweging vergeten

Onlangs bevond ik mij in de keuken. Een mes in mijn handen en een pot pindakaas open voor me, netjes naast de boterham. De bedoeling was een lekkere boterham met pindakaas. Wie is er niet groot mee geworden! Het probleem was alleen dat ik het niet meer wist: hoe je een boterham smeert. Ik was al blij dat ik het mes had gepakt en stond daar een beetje naar te staren om te achterhalen hoe je dat doet, smeren. Na wat droog oefenen klikte het weer in mijn hoofd en kon ik van mijn boterham gaan genieten. Toen ik later deze ervaring deelde kreeg ik de vraag of ik wellicht dronken was geweest op dat moment. Die reactie leverde mij een groter “oh ja” moment op dan het uiteindelijk weer kunnen smeren van een boterham.

“Ohja, voor anderen is dit heel vreemd” was mijn eerste gedachte. Vreemd omdat ze zelf zoveel automatisch doen terwijl er voor mij niet veel automatisch gaat. Eigenlijk gaat iedere handeling bewust, dus met nadenken. Soms zoveel als met het smeren van een boterham, die ochtend. Soms wat sneller maar vanzelf gaat het nooit. En er was nog een “ohja”. “Ohja, ze hebben het echt niet door”. Hoe mijn omgeving ook meeleeft, accepteert en ontzettend lief is, zoals het hoort staat hun leven niet in het teken van Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) . Zij weten niet wat NAH is, wat het hebben van een dusdanige beperking inhoudt en gelukkig zien ze me niet alleen als iemand met hersenletsel.

En dat is vaak helemaal prima want dat praat veel gelijkwaardiger en maakt dat ik me eigenlijk niet snel ziek voel in hun omgeving. En in het woordje “vaak” zit hem nu juist de crux. Meestal vind ik het prima om in ieders hoofd totaal niet ziek te zijn. Ik doe er zelf ook mijn best voor en ik weet dat ik nogal van het bagateliseren ben. Maar soms, soms deel ik zo’n ervaring om te laten zien dat het er wel is, NAH. Het is er iedere dag, ook de goede. Het is er in alles wat ik doe, ook als ik mijn best doe om het er niet te laten zijn.

Dadd

Al tijden heb ik een fascinatie voor Richard Dadd, een kunstenaar uit het victoriaanse tijdperk. Gisteren kwam een langverwacht boek binnen over deze man, uitgegeven door Tate. Het is een samentrekking van het leven van Dadd en de manier waarop er tijdens zijn leven om werd gegaan met psychiatrische aandoeningen.
Achterin het boek is zijn gehele ziektegeschiedenis te lezen, iets wat me toch een ongemakkelijk gevoel geeft.
Daar lees je ook dat ijsbaden hem niet hebben genezen, iets waar ik dan weer niet versteld van sta 🙂

Dadd schilderde The fairy Fellers Master Stroke. Hij deed hier zo’n 9 jaar over. In het boek staat ook het gedicht wat hij erbij schreef en ik vind het uitermate inspirerend en interessant. Het telt zo’n 4000 woorden en dat komt neer op 14 a4tjes… Het is nogal een werk dus.

De wereld die Dadd tekent met zijn woorden en zijn verf is een wereld waar je deels graag in op wilt gaan. Hij verklaart alles in zijn wereld door de feeen, elfjes etc die er in wonen. Dat geeft, als je selectief kijkt, natuurlijk een heel mooie plek om te zijn.
Hij is ook duidelijk fan van Shakespeare geweest, iets wat ik echt erg leuk vind. De vanzelfsprekendheid waarmee hij fictieve karakters meeneemt naar zijn eigen wereld en weer verwerkt maakt het allemaal erg levendig. Hij refereert naar Shakespeare met een simpele “the poet” .

Freddie Mercury was duidelijk ook erg gecharmeerd van Dadd en zijn gedicht. De prachtige woorden/benamingen/klanken van het liedje “the fairy fellers .. ” kwamen uit de hoed van Dadd zelf, en dat had ik niet verwacht. Het heeft ritme, het zingt. Ik kan me heel goed voorstellen dat je daar een liedje in hoort en met de gave van Freddie Mercury moet het een feest zijn geweest het lied te maken.

 “Tatterdemalion and a junketer  There’s a thief and a dragonfly trumpeter”

Ik leerde al veel van het eenmalig lezen van Dadds gedicht, ik kijk er naar uit het te herlezen en herlezen en te verwerken in een paar mooie schrijfsels van mijzelf

Op weg

Wennen aan een heel ander leven, dat is wat we nu proberen te doen.
Ik zou niet veel dingen kunnen aanwijzen die niet veranderd zijn in het afgelopen jaar.
1 van de veranderingen lijkt klein maar is groot: het hebben van noice canceling hoofdtelefoons.
(in het nederlands kom ik niet verder dan geluidsannulerend).

Momenteel zitten we naast elkaar op de bank, ieder met dit ding op zijn/haar hoofd.
De wasmachine is aan en omdat het zaterdag is klust er ergens een buur en dat geeft een heel naar geluid.
Daarbij komt dat we moe zijn en minder geluid kunnen hebben. Ik gebruik hem ook als er gekookt wordt en bijvoorbeeld als de oven aanstaat.
Maar het allermooiste: de hoofdtelefoon canceled het geluid van het openbaar vervoer.
Van de 1 wat beter dan van de ander maar in het totaal komt het er op neer dat weg gaan makkelijker wordt.

Zo gingen we laatst naar Den Haag, de Anton Corbijn collectie bekijken. In 1 dag retour, dat was de uitdaging. En die lukte wonderwel. Natuurlijk kwam dit ook door een betere planning en een veel beter inzicht in zowel Asperger als NAH maar zonder hoofdtelefoon was het niet gelukt.
Ook de afgelopen reis naar de Friese hoofdstad werd er makkelijker door.

Het is bijna niet te geloven dat een hoofdtelefoon zo invloedrijk kan zijn.