Hoe het ging na de verhuizing

De verhuizing was stress. De dag zelf had ik de wekker op een veel te vroeg tijdstip gezet om nog “laatste dingen” te doen. Maar erg veel kwam er niet uit mijn handen. En toen kwamen daar 4 mensen aan: 3 verhuizers en een mevrouw met een rood autootje en een schild tegen gestress . De verhuizers¬†straalden zoveel rust en vertrouwen uit dat ik ze met een gerust hart de sleutel van de woning gaf en zo snel als het kon met man en kat in het rode autootje ben weggescheurd.

Dat was toen.
De wereld ziet er nu heel anders uit.
We wonen rustig, overzichtelijk en makkelijk.
Het huis is uitgezocht nadat ik wist dat ik NAH heb. Daardoor is het een hele goede keuze geworden. We konden kiezen uit drie appartementen en kozen de meest overzichtelijke, meest logische. (We leverden iets in op grootte van woning en balkon al merken we dat nu helemaal niet)

Het grootste verschil is wel de stilte. Zowel qua geluid als qua beweging is hier niet veel te doen. En daardoor kom ik bij. Verkies ik niet meer de wachtkamer van een zorginstelling boven mijn huis want mijn huis is nu echt veel rustiger! Ook naar buiten gaan is hier makkelijker. Ik stap niet meer meteen in een gerace van brommers, fietsers en auto’s. Overzichtelijk en rustig zijn de sleutelwoorden hier.

Het is een jubelblogpost geworden maar ik kan en wil er ook niet iets minder van maken. Met een thuisbasis als deze is de dag een stuk eenvoudiger om aan te gaan!