Hoofdgerecht

Zo’n hoofdgerecht waar eigenlijk niets bij past. Vast herkenbaar: te sterk qua smaak of structuur of gewoon te veel.
Hersenletsel is voor mij zo’n gerecht. Niets gaat er echt samen mee. En waar ik eerst moest wennen aan een leven zonder studeren, rijbewijs, baan, kinderen, huishouden zoals ik het wil etc. zo moet ik nu wennen aan het moeizame van hersenletsel en de rest. Hersenletsel en schrijven bijvoorbeeld gaat een stuk minder goed samen dan ik zou willen. Want er hoeft niet veel te gebeuren of alle woorden betekenen opeens hetzelfde, lijken op elkaar. En ik wil zo graag schrijven dat ik uit elkaar spat van de zin. Hersenletsel en (theater)regieassistentie gaat nog minder goed samen. En dat betekend dat ik eerst iedereen uit mijn weg mep met een “ja hoor, doe ik wel!” om er vervolgens, als de realiteit weer een beetje ruimte krijgt in mijn hersenpan, op terug te komen.

Het heeft me ook even gekost om hersenletsel een plekje te geven op deze vernieuwde website. Waar ik eerst ruim twee jaar aan blogs had over het krijgen van mijn diagnose en mijn strubbelingen met het inpassen van hersenletsel in mijn schema (ja, ik hoor u lachen. Ik kwam er ook achter dat dit niet de manier van aanpak was) wilde ik er nu een breder blog van maken. Uiteindelijk heb ik gekozen voor het vindbaar maken van een aantal van mijn blogs over NAH (zie menustructuur aan de linkerkant) en een heleboel blogs lekker te archiveren om niet alleen u maar ook mijzelf niet telkens lastig te vallen met gedane zaken.

Hersenletsel en bloggen gaat ook minder goed samen, zeker nu ik wat meer interesses een plek probeer te geven in mijn activiteitenweger. Dus ik beloof niets maar type naar gelang de wind waait een stukje.