Het kwartje waarvan je wist dat die moest vallen

Het ging al nooit. De ikea. Of de stad op zaterdag of zondag of donderdagavond of woensdagmiddag of in de vakantie (of überhaupt de supermarkt.)
Maar toen gingen we incidenteel nog.
Want grenzen zijn er om te overschrijden.

Je zou denken dat er een kwartje is gevallen nu ik weet waarom het zo snel en zo vervelend mis gaat.
Dat ik, per direct denk: “Oh, maar dan kan ik dat beter niet meer doen” en dat ik het dan niet meer doe.

Niets is minder waar.
Het gekke met die grenzen is: je kunt ze best lang overschrijden. Maar als je dat heel lang doet en alleen maar over je grenzen gaat dan is de rek er een keer uit.
En dan gaat het helemaal niet meer.

Alleen is het zo normaal.
Om naar de bushalte te lopen. Om te besluiten die op 25 min loopafstand te nemen.
Om met de bus te gaan. Of met de trein.
Om even de Ikea binnen te wippen.
Of een grand café.

Blijkbaar is dat nog steeds wat ik wil.
Want hoe hard ik mijn hoofd ook stoot even later doe ik hetzelfde weer.
Vandaag heb ik mijn hoofd extra hard gestoten.
Ik hoop dat het kwartje nu snel gaat vallen.