Toetje

Net nadat ik mijn eten op heb zie ik de prachtige lucht vlak naast mij. De zon schijnt door de wolken op een erg mooie difuse manier. Dus pak ik mijn camera en spring het balkon op. En dan blijk ik geluk te hebben: Er komt ook nog eens net een luchtballon de lucht in! Met de juiste timing levert dat mooie plaatjes op. Al dansend op mijn balkon maak ik een paar -vast en zeker- perfecte foto’s. Al knipperd er wel steeds een lampje.. “Geen SD kaart”

Gelukkig foeter ik maar kort op mijzelf dat ik dit toch eens moet leren en weet ik toch nog een paar mooie kiekjes te maken. En dansen kan altijd!

 

 

Waarom ik een bijstandsfraudeur ben.

Laten we eerst even vaststellen: mensen met een laag inkomen hebben ook een laag moraal.
Daar zijn we het allemaal wel over eens.
Dat gezegd hebbende is het natuurlijk ook geen verrassing dat ik een bijstandsfraudeur ben.
Ik zit hele dagen thuis, op mijn reet voor mijn HD breedbeeld smarttv uit te denken hoe ik het beste geld kan wegsluizen. Ik heb daar een ingenieus systeem voor bedacht: Ik open heel erg veel rekeningen. En daar zet ik dan mijn miljoenen op, die ik krijg omdat ik nou eenmaal een heel erg goede couch potato ben.
Uiteindelijk heb ik via slinkse wegen ook een koelkast en een fornuis weten los te peuteren van de gemeente. Deze heb ik via marktplaats verkocht. Daarvan ben ik 2 weken op vakantie geweest naar Londen.
(couchsurfend natuurlijk).

Ik diende een klacht in, enige tijd geleden, bij de gemeente waar ik woon. Telkens als wij om hulp vroegen stuitten we op tegenwerking. We wisten niet waarom. Een reden werd niet gegeven.
De klacht werd in behandeling genomen en we mochten op gesprek bij Hoofd blabla bij de gemeente. De zin “mensen met een laag inkomen hebben een laag moraal” komt -letterlijk- uit zijn mond. Wij werden (waarschijnlijk worden we dat nu nog steeds) gezien als fraudeurs.
En daarom leefden wij bij tijd en wijle onder de bijstandsgrens, want bijstand aanvragen ging niet. Eindelijk hadden we duidelijk waarom.

Naar aanleiding van een uitzending (van zembla?) over wat de banken met ons geld deden gingen wij over naar bank T. Een vriendelijke, groene bank zonder kantoren. We brachten daar ook mijn bedrijf en onze stichting onder. Zo hadden we er een behoorlijk aantal rekeningen lopen. Echter, de overstap ging (vanuit ons) niet helemaal goed en er bleek toch een behoefte te bestaan aan een fysiek kantoor. Dus zorgden we voor een nulstand op alle rekeningen en beëindigen deze om weer terug te keren naar grote boze bank R.
Wellicht tegen ons geweten in maar soms wegen andere belangen zwaarder.

Dit is allemaal best wel een tijd terug.
Wat blijkt? In al die tijd zijn onze rekeningen niet “afgemeld in het systeem” . Geen idee welk systeem, geen idee welke afmelding. Dat is niet aan ons.
Maar onze gemeente krijgt een overzicht van rekeningen op onze naam inclusief de al opgeheven rekeningen. We kunnen ook niet meer bij deze rekeningen, voor ons zijn ze opgeheven, we kunnen dus ook geen dagafschriften downloaden. Geen afschriften betekend geen hulp. Want in principe kunnen er miljoenen op onze rekeningen bij T staan en vragen wij uit hobby om hulp. (Het vrij te laten vermogen is iets van 20.000 euro. Dus dat is wat we minimaal op onze verborgen rekeningen moeten hebben staan. Dit hebben we dan gespaard van onze eerdere minimale inkomens, door henzelf verstrekt. Tenzij we natuurlijk een lucratieve zwart geld machine hebben. )
Als de gemeente, ergens in 2011,  aan ons gecommuniceerd had wat hun probleem met ons is, dan hadden we het kunnen oplossen. Dat deden ze echter niet. Zo zaten wij in de knel zonder enig weerwoord te kunnen geven.

>>> Dit is een blog van een aantal jaren geleden. Het heeft al die tijd in concept gestaan omdat ik het niet durfde of wilde delen.  Momenteel zitten wij in een ander vaarwater. Toch doet een artikel als deze ons zo weer terugdenken aan toen. En niet alleen een artikel kan dat. De angst voor werkloosheid en daarmee al snel bijstand is altijd dichtbij. Niet alleen vanwege de bijstand zelf maar zeker ook vanwege het omgaan met het ambtenarenapparaat wat ons op verschillende momenten verschrikkelijk tegemoet trad. Om de boel erger te maken zitten we nu bij bank A (die met het eekhoorntje! ). Wie weet hoeveel niet goed afgesloten bankrekeningen wij nog op onze naam hebben? <<<

Nieuw…

Een nieuw boek, een nieuw uiterlijk?

Het is lente en wat is er dan fijner om de boel eens even lekker op de schop te nemen? Het vorige thema dat mijn website vormgaf was het geweldig aanpasbare Eryn waar ik natuurlijk helemaal verliefd op was! Nu is er een nieuwe liefde: Verbosa. En zoals dat gaat met nieuwe liefdes ben ik helemaal vol van de mogelijkheden die dit thema mij brengt. Vooral de aparte sectie voor typografie, waar ik mijn eigen uitgezochte lettertype kan plaatsen is echt helemaal geweldig. Zowel voor de gedichtenbundel Oppervlaktespanning en mijn huidige “work in progress” gebruik ik tijdens het schrijven al een lettertype dat me opvalt. Zeker sinds mijn opleiding waarin ik zelf lettertypes leerde ontwerpen heb ik een grote liefde voor stilistisch samenhangende tekens.

Dit nieuwe uiterlijk brengt weer nieuwe mogelijkheden, ik ben benieuwd hoe het zich deze lente gaat ontwikkelen!

De beweging vergeten

Onlangs bevond ik mij in de keuken. Een mes in mijn handen en een pot pindakaas open voor me, netjes naast de boterham. De bedoeling was een lekkere boterham met pindakaas. Wie is er niet groot mee geworden! Het probleem was alleen dat ik het niet meer wist: hoe je een boterham smeert. Ik was al blij dat ik het mes had gepakt en stond daar een beetje naar te staren om te achterhalen hoe je dat doet, smeren. Na wat droog oefenen klikte het weer in mijn hoofd en kon ik van mijn boterham gaan genieten. Toen ik later deze ervaring deelde kreeg ik de vraag of ik wellicht dronken was geweest op dat moment. Die reactie leverde mij een groter “oh ja” moment op dan het uiteindelijk weer kunnen smeren van een boterham.

“Ohja, voor anderen is dit heel vreemd” was mijn eerste gedachte. Vreemd omdat ze zelf zoveel automatisch doen terwijl er voor mij niet veel automatisch gaat. Eigenlijk gaat iedere handeling bewust, dus met nadenken. Soms zoveel als met het smeren van een boterham, die ochtend. Soms wat sneller maar vanzelf gaat het nooit. En er was nog een “ohja”. “Ohja, ze hebben het echt niet door”. Hoe mijn omgeving ook meeleeft, accepteert en ontzettend lief is, zoals het hoort staat hun leven niet in het teken van Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) . Zij weten niet wat NAH is, wat het hebben van een dusdanige beperking inhoudt en gelukkig zien ze me niet alleen als iemand met hersenletsel.

En dat is vaak helemaal prima want dat praat veel gelijkwaardiger en maakt dat ik me eigenlijk niet snel ziek voel in hun omgeving. En in het woordje “vaak” zit hem nu juist de crux. Meestal vind ik het prima om in ieders hoofd totaal niet ziek te zijn. Ik doe er zelf ook mijn best voor en ik weet dat ik nogal van het bagateliseren ben. Maar soms, soms deel ik zo’n ervaring om te laten zien dat het er wel is, NAH. Het is er iedere dag, ook de goede. Het is er in alles wat ik doe, ook als ik mijn best doe om het er niet te laten zijn.

Reaguurders monoloog

Het was een ontzettend leuk uurtje vandaag in de bieb van Hengelo! Op het allerlaatste moment gooide ik thuis nog even mijn gedichten om en haalde ik mijn “Reaguurdersmonoloog” er tussenuit. De muzikale omlijsting -de heren die optreden onder de naam “De GeMa’s” – hadden wel een mooi liedje die eigenlijk prima bij deze tekst zou aansluiten. Helaas blijven teksten zoals deze lang, lang actueel. Omdat ik hem niet voorlas plaats ik hem hier, op deze tijdelijke site! (Overigens: mijn eigen website komt snel weer online! )

Reaguurdersmonoloog

“In mijn eentje achter mijn laptop
wordt mijn wereld overzichtelijk
vierkant en plat, zoals ik hem het liefste heb

alles door die filter
ik weet dan beter wie ik ben

weet je, eerst was ik wat
toen kwamen zij
pakten alles wat ik had

terwijl ik tiep
en lees wat anderen tiepen
krijg ik een idee van wat ik vind
welke mening ik heb

ze zijn het allemaal met mij eens
we hebben maar 1 held
hij zegt wat wij denken, snap je

Hier zo gebeurd het
zegt er weer zo’n wijffie iets
waarvan je denkt tjeesus mens
met je stomme bakfiets
nou en dan

dan neem ik haar eens lekker te grazen.
hahaha
virtueel dan hè”

Tijdsvlucht

op het horloge twee keer
groter dan zijn pols
kijkt hij hoe laat het is

leunt nonchelant met zijn rug tegen mijn ziel
beweegt zijn hoofd op het ritme van het bloed
dat door mijn aderen stroomt
als was hij een hoedenplankhondje

en geeft mij net dat zetje
duwt mij harder hoger
mijn vlucht op de schommel
geknoopt tussen twee grote
lindenbomen de vrije val

giert door mijn longen
laat de secondenwijzer in
mijn ogen even verstommen