Ze schreef de letters dicht op elkaar, waardoor het leek alsof er Sam stond, met een grote krul aan het einde. Een doktershandschrift, zo noemde haar vader haar handschrift altijd. Even had ze overwogen daadwerkelijk arts te worden, maar apotheker intrigeerde haar meer.
Haar voornaam was moeilijk te lezen voor mensen, dat wist ze wel. Het interesseerde haar alleen helemaal niet. Daarnaast was Sam een korte, krachtige unisexnaam en dat paste haar beter. Sommige mensen noemden haar wekenlang Sam, voordat iemand hen verbaasd verbeterde.
Ze voelde zich ook meer een Sam.
De sierlijke S was ze op sommige dagen. Op andere dagen voelde ze zich meer de rechte lijnen van de poten van de M. En de A, die zat er tussenin. Het vloeide van de een naar de ander en vormde één geheel: Zij.
Ze wist nooit waar ze thuishoorde. Op de basisschool waren het de jongens tegen de meiden. Vaak stond ze in het midden te dubben en te kijken naar de meiden die dicht tegen elkaar aan gedrukt stonden te giechelen, terwijl de jongens hun lichamen tegen elkaar aan duwden om uit te zoeken wie de sterkste was. Zij duwde niet. Ze giechelde ook niet. Ze lakte niet haar nagels en voetbal vond ze stom. Tijdens handenarbeid mochten de meisjes punniken en breien. Steevast zat zij verward in de touwen te kijken hoe de jongens mochten solderen. Om haar heen zaten de meisjes gezellig babbelend te handwerken. Ze wist dat ze niet klopte. Gelukkig waren er de weekenden.
De vrijdagmiddag luidde het weekend in met een bezoekje aan de bibliotheek. Een magische omgeving met meer boeken dan ze ooit lezen kon. Polly en haar paard sloeg ze over. Ze las Diet Verschoor en Paul Biegel. Iedere nacht als de klok twaalf slagen door haar huis liet galmen, hoopte ze op wonderlijke dromen. Zij wilde Ninotsjka ook zien dansen!
Haar hele weekend ging op aan boeken. Boeken lezen, mijmeren over de wereld die er in geschetst werd. En het einde. Het einde van het boek, waarin altijd alles klopte. Ook zij. Samen met haar boeken kwam ze de jaren op de basisschool door. Ze leerde er vooral één ding: zij klopte van geen kant. Er was zoveel mis aan haar dat opnoemen onbegonnen werk was.
Het vwo bracht haar de natuurkunde. Als je goed nadacht, klopte daar alles. Een vak naar haar hart. Ze maakte zich onzichtbaar en rolde door naar de opleiding Farmacie. Een onzichtbare stoommachine, dat is wat ze geworden was.
Het was toeval dat ze Sam ontdekte. Haar handschrift was niet met de jaren verbeterd, zoals haar juf in groep vier nog had gehoopt. Sanne, schreef ze onder een verslag. “Sam”, las iedereen. Sam met een krul.
Af en toe als ze in de spiegel keek, zag ze zichzelf kloppend zijn. Eerst leek het aan de lichtinval te liggen. Of een goede dag. Steeds vaker merkte ze dat het lag aan de kracht van haar naam. Sam maakte het haar makkelijker keuzes te maken die ze als Sanne niet zomaar wilde nemen. Sanne twijfelde tot ze het uitstelde en vergat. Sanne wist niet wat bij haar paste. Sam leerde dat met ieder keuzemoment steeds meer.
~