Dadd

Al tijden heb ik een fascinatie voor Richard Dadd, een kunstenaar uit het victoriaanse tijdperk. Gisteren kwam een langverwacht boek binnen over deze man, uitgegeven door Tate. Het is een samentrekking van het leven van Dadd en de manier waarop er tijdens zijn leven om werd gegaan met psychiatrische aandoeningen.
Achterin het boek is zijn gehele ziektegeschiedenis te lezen, iets wat me toch een ongemakkelijk gevoel geeft.
Daar lees je ook dat ijsbaden hem niet hebben genezen, iets waar ik dan weer niet versteld van sta 🙂

Dadd schilderde The fairy Fellers Master Stroke. Hij deed hier zo’n 9 jaar over. In het boek staat ook het gedicht wat hij erbij schreef en ik vind het uitermate inspirerend en interessant. Het telt zo’n 4000 woorden en dat komt neer op 14 a4tjes… Het is nogal een werk dus.

De wereld die Dadd tekent met zijn woorden en zijn verf is een wereld waar je deels graag in op wilt gaan. Hij verklaart alles in zijn wereld door de feeen, elfjes etc die er in wonen. Dat geeft, als je selectief kijkt, natuurlijk een heel mooie plek om te zijn.
Hij is ook duidelijk fan van Shakespeare geweest, iets wat ik echt erg leuk vind. De vanzelfsprekendheid waarmee hij fictieve karakters meeneemt naar zijn eigen wereld en weer verwerkt maakt het allemaal erg levendig. Hij refereert naar Shakespeare met een simpele “the poet” .

Freddie Mercury was duidelijk ook erg gecharmeerd van Dadd en zijn gedicht. De prachtige woorden/benamingen/klanken van het liedje “the fairy fellers .. ” kwamen uit de hoed van Dadd zelf, en dat had ik niet verwacht. Het heeft ritme, het zingt. Ik kan me heel goed voorstellen dat je daar een liedje in hoort en met de gave van Freddie Mercury moet het een feest zijn geweest het lied te maken.

 “Tatterdemalion and a junketer  There’s a thief and a dragonfly trumpeter”

Ik leerde al veel van het eenmalig lezen van Dadds gedicht, ik kijk er naar uit het te herlezen en herlezen en te verwerken in een paar mooie schrijfsels van mijzelf