Vermoeidheidssignalen in kaart brengen.

Laconiek stapte ik de opticien binnen.
Hij vroeg me waar hij me mee kon helpen en ik noemde mijn klachten op.
“Nou, dat wordt dan een brilletje” riep hij vrolijk. Of ik al een montuur had uitgezocht?

Ik zag mijzelf toch echt niet met een bril. Wat moest ik nemen? Een opvallende? Een wegvallende? Eerst maar eens testen,dat geeft tijd tot acclimatiseren.

Hij testte en hij testte en uiteindelijk verzuchtte hij: Ik heb echt alles uit de kast gehaald maar er is echt niets met je ogen aan de hand!
Dat kwam me bekend voor en ging op de stapel: onverklaarbare klachten.

Bij de deur zei hij nog heel voorzichtig: Soms, als iemand heel, heel moe is, treden deze klachten ook wel eens op.

Nu ik er op let, om mijn vermoeidheidssignalen in kaart te brengen, valt het op dat mijn lichaam me veel en veel eerder al waarschuwd. Door signalen die ik eerst niet kon plaatsen of herkende.
De zwarte pixels voor mijn ogen, het oorsuizen, het zijn stadia voordat het betreffende orgaan er echt met de pet naar gaat gooien. Ik ga er maar vanuit dat daarvoor ook nog een heel scala aan aanwijzingen liggen.

Ik verbaas me steeds meer: is het domheid? Hier loopt toch geen weldenkend mens mee door?
Waarom niet tien jaar geleden eens de handen in de lucht gooien en zeggen: Het gaat niet meer?

Maar dan herinner ik me de hulpverlening.
En de opmerkingen: “Je denkt lekker op kosten van de staat vakantie te gaan vieren?” Of “Je wil zeker graag thuis zijn om de boterhammetjes van je mannetje te smeren” en “waarom heeft een gezonde, jonge vrouw als jij geen leuke baan?”
Ik herinner me weer een willekeurig verslag wat ik laatst teruglas. Waarin duidelijk naar voren kwam dat ik maar al te graag een stempel wilde, zodat ik niets meer hoefde maar dat er volgens hem (totaal geen arts) echt niets aan de hand was.

Natuurlijk is dat 1 kant van het verhaal. Ik ben natuurlijk zelf ook nog eens een eigenwijze, koppige doorzetter. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. En ambitie, daar werd ik ook nogal eens van beschuldigd. Een heel helder doel voor ogen: het leven is tenslotte zo verschrikkelijk fragiel.

Nu mag ik terugkijken. Kijken naar wat ik allemaal uit de kast heb gehaald om te slagen. En er van leren. Wat het zegt over mij, mijn toekomst. En vooral: waar ligt die grens nu eigenlijk? En om welke grens gaat het? De grens: Zo lukt het nog net, of de grens: Zo blijft het leuk ?