Waarom ik een bijstandsfraudeur ben.

Laten we eerst even vaststellen: mensen met een laag inkomen hebben ook een laag moraal.
Daar zijn we het allemaal wel over eens.
Dat gezegd hebbende is het natuurlijk ook geen verrassing dat ik een bijstandsfraudeur ben.
Ik zit hele dagen thuis, op mijn reet voor mijn HD breedbeeld smarttv uit te denken hoe ik het beste geld kan wegsluizen. Ik heb daar een ingenieus systeem voor bedacht: Ik open heel erg veel rekeningen. En daar zet ik dan mijn miljoenen op, die ik krijg omdat ik nou eenmaal een heel erg goede couch potato ben.
Uiteindelijk heb ik via slinkse wegen ook een koelkast en een fornuis weten los te peuteren van de gemeente. Deze heb ik via marktplaats verkocht. Daarvan ben ik 2 weken op vakantie geweest naar Londen.
(couchsurfend natuurlijk).

Ik diende een klacht in, enige tijd geleden, bij de gemeente waar ik woon. Telkens als wij om hulp vroegen stuitten we op tegenwerking. We wisten niet waarom. Een reden werd niet gegeven.
De klacht werd in behandeling genomen en we mochten op gesprek bij Hoofd blabla bij de gemeente. De zin “mensen met een laag inkomen hebben een laag moraal” komt -letterlijk- uit zijn mond. Wij werden (waarschijnlijk worden we dat nu nog steeds) gezien als fraudeurs.
En daarom leefden wij bij tijd en wijle onder de bijstandsgrens, want bijstand aanvragen ging niet. Eindelijk hadden we duidelijk waarom.

Naar aanleiding van een uitzending (van zembla?) over wat de banken met ons geld deden gingen wij over naar bank T. Een vriendelijke, groene bank zonder kantoren. We brachten daar ook mijn bedrijf en onze stichting onder. Zo hadden we er een behoorlijk aantal rekeningen lopen. Echter, de overstap ging (vanuit ons) niet helemaal goed en er bleek toch een behoefte te bestaan aan een fysiek kantoor. Dus zorgden we voor een nulstand op alle rekeningen en beëindigen deze om weer terug te keren naar grote boze bank R.
Wellicht tegen ons geweten in maar soms wegen andere belangen zwaarder.

Dit is allemaal best wel een tijd terug.
Wat blijkt? In al die tijd zijn onze rekeningen niet “afgemeld in het systeem” . Geen idee welk systeem, geen idee welke afmelding. Dat is niet aan ons.
Maar onze gemeente krijgt een overzicht van rekeningen op onze naam inclusief de al opgeheven rekeningen. We kunnen ook niet meer bij deze rekeningen, voor ons zijn ze opgeheven, we kunnen dus ook geen dagafschriften downloaden. Geen afschriften betekend geen hulp. Want in principe kunnen er miljoenen op onze rekeningen bij T staan en vragen wij uit hobby om hulp. (Het vrij te laten vermogen is iets van 20.000 euro. Dus dat is wat we minimaal op onze verborgen rekeningen moeten hebben staan. Dit hebben we dan gespaard van onze eerdere minimale inkomens, door henzelf verstrekt. Tenzij we natuurlijk een lucratieve zwart geld machine hebben. )
Als de gemeente, ergens in 2011,  aan ons gecommuniceerd had wat hun probleem met ons is, dan hadden we het kunnen oplossen. Dat deden ze echter niet. Zo zaten wij in de knel zonder enig weerwoord te kunnen geven.

>>> Dit is een blog van een aantal jaren geleden. Het heeft al die tijd in concept gestaan omdat ik het niet durfde of wilde delen.  Momenteel zitten wij in een ander vaarwater. Toch doet een artikel als deze ons zo weer terugdenken aan toen. En niet alleen een artikel kan dat. De angst voor werkloosheid en daarmee al snel bijstand is altijd dichtbij. Niet alleen vanwege de bijstand zelf maar zeker ook vanwege het omgaan met het ambtenarenapparaat wat ons op verschillende momenten verschrikkelijk tegemoet trad. Om de boel erger te maken zitten we nu bij bank A (die met het eekhoorntje! ). Wie weet hoeveel niet goed afgesloten bankrekeningen wij nog op onze naam hebben? <<<