Willen is kunnen

Vroeger zat ik (verplicht) op een sportvereniging met in de naam WIK, willen is kunnen.
En met dat regime werd er ook getraind.
Maar ik kan zoveel willen: kunnen is een heel ander verhaal.
E (mijn man) en ik zijn daar hetzelfde in: jarenlang de lat zo hoog dat je er nooit aan kunt voldoen. Maar ja, wisten wij veel wat er aan de hand was. Beiden zijn niet “doorsnee” in het erkend worden in onze beperkingen. Voor zover doorsnee bestaat natuurlijk.

Vandaag met mijn ergotherapeute aan de slag geweest met de activiteitenweger. 18 hele punten per dag. Wow. Dat had ik dan weer niet verwacht.
Omdat bij mij vooral de dagelijkse dingen veel punten kosten (opstaan, aankleden, eten ) ben ik al snel door mijn punten heen. Dus dit wordt nog een uitdaging.

Maar er zijn zeker ook voordelen: ik zal minder huilen, dat merk ik namelijk nu al. Gelukkig huil ik dus gewoon (voornamelijk) van vermoeidheid en daar is wat aan te doen. En ook de hoofdpijn wordt minder. En veel meer van deze uitingen van vermoeidheid.

Het kan alleen maar beter worden!