Ik zie het niet!

We naderen een ingewikkeld kruispunt.
Ik zie echt niet waar ik moet rijden.
Natuurlijk geef ik dat aan aan mijn (eerste) rijinstructeur.
Hij wijst me de weg.
Ik vertel hem dat ik niet zie wat hij bedoeld en rij in de verkeerde richting (spook).
Hij herhaalt zijn aanwijzingen.
En ik herhaal weer: maar ik zie het niet!
Vervolgens gaat hij aan de kant van de weg staan en laat hij me een nummerbord op afstand lezen.
Niets mis met je ogen, concludeert hij.

Bovenstaande herhaalt zich een paar keer. Telkens moet ik een nummerbord lezen, soms van behoorlijke afstand. Dat gaat prima want ik heb best goede ogen.
Daar heeft hij zeker gelijk in.
Ik blijf echter een heleboel situaties niet zien.

Het is duidelijk: met mijn ogen is niets mis, een uitgebreide oogtest wees dat al eens uit. Wel zijn mijn ogen het eerst aan de beurt als ik moe ben. Van vlekken voor de ogen tot niet meer scherp zien, erg handig als je op de weg zit. En natuurlijk is het in de basis al niet goed met de beelden die mijn ogen heel goed zien maar mijn hersenen “niet al te best” verwerken.