Type your search keyword, and press enter

De beweging vergeten

Onlangs bevond ik mij in de keuken. Een mes in mijn handen en een pot pindakaas open voor me, netjes naast de boterham. De bedoeling was een lekkere boterham met pindakaas. Wie is er niet groot mee geworden! Het probleem was alleen dat ik het niet meer wist: hoe je een boterham smeert. Ik was al blij dat ik het mes had gepakt en stond daar een beetje naar te staren om te achterhalen hoe je dat doet, smeren. Na wat droog oefenen klikte het weer in mijn hoofd en kon ik van mijn boterham gaan genieten. Toen ik later deze ervaring deelde kreeg ik de vraag of ik wellicht dronken was geweest op dat moment. Die reactie leverde mij een groter “oh ja” moment op dan het uiteindelijk weer kunnen smeren van een boterham.

“Ohja, voor anderen is dit heel vreemd” was mijn eerste gedachte. Vreemd omdat ze zelf zoveel automatisch doen terwijl er voor mij niet veel automatisch gaat. Eigenlijk gaat iedere handeling bewust, dus met nadenken. Soms zoveel als met het smeren van een boterham, die ochtend. Soms wat sneller maar vanzelf gaat het nooit. En er was nog een “ohja”. “Ohja, ze hebben het echt niet door”. Hoe mijn omgeving ook meeleeft, accepteert en ontzettend lief is, zoals het hoort staat hun leven niet in het teken van Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) . Zij weten niet wat NAH is, wat het hebben van een dusdanige beperking inhoudt en gelukkig zien ze me niet alleen als iemand met hersenletsel.

En dat is vaak helemaal prima want dat praat veel gelijkwaardiger en maakt dat ik me eigenlijk niet snel ziek voel in hun omgeving. En in het woordje “vaak” zit hem nu juist de crux. Meestal vind ik het prima om in ieders hoofd totaal niet ziek te zijn. Ik doe er zelf ook mijn best voor en ik weet dat ik nogal van het bagateliseren ben. Maar soms, soms deel ik zo’n ervaring om te laten zien dat het er wel is, NAH. Het is er iedere dag, ook de goede. Het is er in alles wat ik doe, ook als ik mijn best doe om het er niet te laten zijn.

Reaguurdersmonoloog

Het was een ontzettend leuk uurtje vandaag in de bieb van Hengelo! Op het allerlaatste moment gooide ik thuis nog even mijn gedichten om en haalde ik mijn “Reaguurdersmonoloog” er tussenuit. De muzikale omlijsting -de heren die optreden onder de naam “De GeMa’s” – hadden wel een mooi liedje die eigenlijk prima bij deze tekst zou aansluiten. Helaas blijven teksten zoals deze lang, lang actueel. Omdat ik hem niet voorlas plaats ik hem hier, op deze tijdelijke site! (Overigens: mijn eigen website komt snel weer online! )

Reaguurdersmonoloog

“In mijn eentje achter mijn laptop
wordt mijn wereld overzichtelijk
vierkant en plat, zoals ik hem het liefste heb

alles door die filter
ik weet dan beter wie ik ben

weet je, eerst was ik wat
toen kwamen zij
pakten alles wat ik had

terwijl ik tiep
en lees wat anderen tiepen
krijg ik een idee van wat ik vind
welke mening ik heb

ze zijn het allemaal met mij eens
we hebben maar 1 held
hij zegt wat wij denken, snap je

Hier zo gebeurd het
zegt er weer zo’n wijffie iets
waarvan je denkt tjeesus mens
met je stomme bakfiets
nou en dan

dan neem ik haar eens lekker te grazen.
hahaha
virtueel dan hè”

Tijdsvlucht

op het horloge twee keer
groter dan zijn pols
kijkt hij hoe laat het is

leunt nonchelant met zijn rug tegen mijn ziel
beweegt zijn hoofd op het ritme van het bloed
dat door mijn aderen stroomt
als was hij een hoedenplankhondje

en geeft mij net dat zetje
duwt mij harder hoger
mijn vlucht op de schommel
geknoopt tussen twee grote
lindenbomen de vrije val

giert door mijn longen
laat de secondenwijzer in
mijn ogen even verstommen

Zet deze datum meteen in uw agenda!

6 maart is er de maandelijkse poëzielunchbijeenkomst in de bibliotheek van Hengelo (centrum). En op 6 maart ben ik de gastdichter! Een grote eer dus ik zou het leuk vinden als u er bij bent. Ik lees een stuk of 10 gedichten voor, een paar uit mijn boek “oppervlaktespanning” maar ook ongepubliceerd en recent werk. Het beloofd een prachtige bijeenkomst te worden met muziek van duo De Gemas. Heeft u zelf ook iets wat u voor wilt dragen maak dan gebruik van de “zandlopertijd” ! Alle info op een rijtje:
Bibliotheek Hengelo
maandag 6 maart (12:30 tot 13:00)

Bibliotheek Hengelo Stad, Vrije gift
Cultuur & literatuur

Maandelijkse poëzielunchHet Dichterscollectief Hengelo organiseert op de eerste maandag van de maand poëzie van diverse (gast)dichters tijdens de lunch. De gastdichter van vandaag is Renate Oude Nijeweme.

De bijeenkomst start met een voordracht, die door het duo De Gemas omlijst wordt met een eigen muziekprogramma. Hierna zullen leden van het collectief een eigen gedicht voordragen, waarna Renate voorleest uit haar bundel ‘Oppervlaktespanning’ en nieuw werk. Hierna volgen enkele andere dichters in de ‘zandlopertijd’.

Onder zandlopertijd biedt het Dichterscollectief een podium aan beginnende en ervaren poëzieschrijvers. Poëten die belangstelling hebben hier hun gedichten te laten horen, kunnen zich melden bij dichterscollectief.hengelo@kpnmail.nl

Boek twee Progress Update

I just made progress on Boek twee! So far I’m 14% complete on the Writing phase.

Bewaren

Boek twee
Phase:Writing
14%

Boek Twee

Foto: Dorothee Kellner.

Ergens zo rond september wist ik het zeker: schrijven, dat kon ik eigenlijk niet.
Na “Oppervlaktespanning” stoomde ik door met het schrijven van gedichten voor “boek twee”. Door alle dingen die er zo zijn rondom een boekpresentatie werd het schrijven minder en daar maakte ik me totaal niet druk over: als ik niet weer zou gaan schrijven dan zou ik vast iets anders vinden wat me zou raken.
Voor mij -nog steeds- onverwachts won ik een schrijfwedstrijd, u heeft er over kunnen lezen op deze website en natuurlijk liet ik het ook graag weten via de social media. Een paar rake woorden van iemand die daar rond liep maakten dat ik mijn stelligheid overwoog.
Mijn stelligheid dat ik niet geschikt ben om een boek te schrijven. Niet losse gedichten gebundeld, maar 1 of ander werk met veel zinnen en een lange adem. Dus deze update betreft wel boek twee maar stiekem is het niet boek twee die ik in juli vorig jaar begon. Dit is boek twee, een paar dagen na mijn boekpresentatie begonnen. Boek twee, kan ik u alvast verklappen is een boek waar ik graag mee worstel en waar ik ook van verwacht lang mee te gaan worstelen. Het is dan ook mijn eerste lange verhaal, ik stap met open ogen en een brede grijns in iedere valkuil maar krabbel er net zo hard weer uit. De dagen dat het schrijven automatisch lijkt te gaan en alles klopt maken het echter allemaal weer goed! Ik verwacht binnen de 3 tot 10 jaar tevreden genoeg te zijn om het boek te delen, als deze vingers nog zo lang mogen typen, natuurlijk.

Boek twee
Phase:Writing
13%