Insular

Lees hier fragmenten uit het eerste hoofdstuk van mijn novelle Insular en het beginnetje van hoofdstuk twee.

Kiki is terug.
Om 15.09 uur had ik het vermoeden dat ik Kiki in de slaapkamer zag zitten. Ik ging niet eenmaal, niet tweemaal maar viermaal kijken of ik het goed had gezien. Het was niet de kou of de eenzaamheid die maakten dat ik dingen zag die er niet waren. Ik wist het zeker om 15.33 uur. De klok had net drie uur geslagen. Wanneer ik dat ding eens gelijk ga zetten? Als het me negen van de tien keer stoort. Tot nu toe glimlach ik erom en geeft het me het gevoel thuis te zijn. Waar anders is de tijd een vertraging, een raadsel en een rekensom tegelijkertijd?

Kiki had haar vederlichte jurkje aan, hetzelfde dat zij droeg in het museum. Kiki op mijn bed, zo’n één meter twintig van het hoofdeinde af zit ze naar me te kijken, door me heen te kijken. Alsof ik er niet ben of als of zij mij niet ziet omdat zij en ik dezelfde zijn.Kiek. Kiekster. Ik was er nooit eentje voor bijnamen. Ik ben niet bijster creatief met woorden. Wel weet ik alles van Kiki. 101.358 blonde haren van 67 centimeter. Een zwierig,vederlicht jurkje en twee prachtig grijs-blauwe ogen. Een gave huid met maar drie moedervlekjes, één op haar linkerbeen, één op haar onderarm en één boven haar lip aan de rechterkant. Vier letters in haar naam en geboren op de mooiste dag van de mooiste maand in het mooiste jaar.
Kiki, haar naam proeft alsof er twee lieflijke feeën tikkertje spelen over mijn tong. Nu hoef ik nooit meer alleen te zijn.

Ondertussen zit ik hier beneden en ik weet niet zo goed wat ik moet doen met Kiki daarboven. Ik heb nog geen ‘Hallo’ gezegd. Het dwarrelt nog in mijn hoofd en ik weet niet eens of ik wel hallo wil zeggen. Wat zeg je tegen iemand die altijd in gedachten bij je is geweest? Die jaren met je gedeeld heeft? In wiens bed je sliep tot de zonnestralen je wakker kriebelden?
‘Hallo? Leuk dat je er weer bent? Wil je koffie? Of ben je meer een theedrinker geworden? En drink je die met suiker? Ben je een rooibos type of een Earl Grey? Drink je je koffie langzaam en van Arabica of snel en zie je wel?
Moet er een koekje bij of een taartje en knabbel je er dan een stukje af en laat je de rest liggen met een spijtige blik of ligt het taartje er zo kort dat ik me kan afvragen of het er ooit gelegen heeft?
‘Is het na het hallo misschien weer heel snel ‘Tot ziens’?

(..)

Linkerstamp, rechterstamp, linkerstamp. Het wad maakt het opgedroogde slijk op mijn schoenen weer smeuïg en zal straks voor een nog dikkere laag vloerbedekking zorgen. Stamp. Slurp. Zucht. Er vallen mistige regendruppels op mijn haar. Het zijn nog niet echt druppels geworden maar alleen maar mist zijn ze ook niet meer. Mijn hele lijf doet mee met het ritme van mijn stampende hoofd. Waarom zat Kiki opeens op mijn bed? Waarom nu en niet tien jaar geleden? Of over twee weken? En waarom zat ze op mijn beden niet aan mijn keukentafel? Een wirwar aan gedachten in mijn hoofd is wel het laatste wat ik kan gebruiken. Meestal weet ik precies wat er zich allemaal in mijn hoofd afspeelt: óf er feest een roodborstje of een vage, grijze vleugel vult mijn hoofd teveel en laat rook uit mijn oren, teer uit mijn neus en zwartgalligheid uit mijn mond komen.
Vandaag zijn er vragen met antwoorden, antwoorden zonder vraag en vragen zonder antwoord. Zie die maar eens met elkaar te verbinden in dit namiddagse uur. Kiki heeft eerder nooit voor zoveel onrust weten te zorgen.
Integendeel. Het wad in deze duisternis heeft vaak meer antwoorden dan mijn keukentafel. De weidsheid geeft ruimte, de vuurtorens stellen gerust. Zij zoeken ook.

Ik werd geboren in een groot huis met een koude vloer. De pas ontwaakte haan was de eerste die mij begroette met een luid kukeleku. Het donker houten bed kraakte en mijn moeder schreeuwde “nooit weer”. Mijn vader lachte erom: hij wist wel beter. Op zijn doordeweekse horloge zag hij dat het 04.44uur was. Mijn geboorte vroeg om een een borrel. Geroutineerd schonk hij zijn ochtend-borrel in, speciaal voor vandaag met een kop erop. Onze grote woonkeuken was in die tijd altijd warm en de eerste jaren rook het er regelmatig naar zelfgebakken koekjes of een overheerlijke taart. We hadden een woonkamer voor de grote mensen en een woonkamer voor de kleine mensen en de gasten. Er stond een televisie in de hoek en een stereotoren voor de zaterdagmiddagdansjes.

(..)

Hier is niets van dat alles. In het hier en nu heb ik het huisje waar mijn moeder geboren werd en waar mijn grootouders leefden en stierven en waar ik nu woon. Er is een woonkamer en een keuken. De woonkamer ruikt naar muffe oude boeken en vergankelijke levens. De keuken is wel eens warm en er staat een stoel waar mijn billen een spoor in uitgesleten hebben. Mijn passen dreunen in mijn hoofd. Er zit een roodborstje op een tak tussen mijn amygdala en mijn hippocampus liedjes te fluiten die ik me niet meer kan herinneren maar wel mooi vind. Als vanzelf loop ik het stuk van uitgesleten stoel naar koude-billen-bankje waar ik verder kan kijken dan mijn geest me toe laat. De grijze vlakte met haar golven brengt de onstuimigheid in mij in beweging, laat het walsen en de draaikolken zorgen voor een rare rust.

(..)

Mijn billen zijn te koud geworden om er nog enig gevoel in te hebben. Het wordt tijd om weer naar huis te gaan. Ik kijk nog even naar de eb. Ik houd van eb, van het slib,van de geur en van het feit dat eb maar een ding kan betekenen: het wordt weer vloed. Het is al een tijdje eb in mij. Mijn spieren zijn koud en laten me een beetje in de steek.Voordat ik opgewarmd ben zal ik echter alweer thuis zijn. Thuis, waar Kiki is. Althans, waar Kiki was toen ik weg ging.

Ik zet de ketel op. Thee is altijd een antwoord. Grootmoeder zou er zelfgebakken appelcake bij hebben. Grootmoeder, alsof ik haar zo noemde. Klaaske. Warme, zachte,begripvolle Klaaske. ‘beppe’ op momenten dat de kachel warm was, de thee klaar stond en het huis overliep van liefde. Dat was na die dag in het museum. Voordien was ze oma.Oma en opa Westhoek. De ketel kende haar hand al, voordat ik haar dagelijks zou beroeren voor de benodigde warmte.

Verder lezen? Insular koopt u bijvoorbeeld bij Bol.com