Stam

Hoe Twents ben ik eigenlijk? Een facebookbericht over de stamboom van mijn moeders kant maakte me nieuwsgierig naar mijn naamgevers. Mijn moeders lijn is tot ergens in 1300 terug te voeren. Schoonhoven, als ik me niet vergis.

 

De Oude Nijewemes vragen wat meer moeite. Het duizelt me behoorlijk bij hun continue naamherhaling maar ik ga mijn best doen. Er is veel na te gaan in de open archieven online.

Ik houd het bij op stam.renateoudenijeweme.nl en houd me vooral aanbevolen voor foto’s van de genoemde personen!

Haar naderende gestalte (WAK 2017)

Hele werelden liggen er verscholen in woorden, zinnen en alinea’s. In de etalage van boekhandel Broekhuis in Hengelo kun je de komende dagen verdwijnen in teksten van een ander. Als je weer tevoorschijn komt is er de mogelijkheid je eigen woorden toe te voegen aan dat wat al staat!

Bijvoorbeeld aan deze tekst:

 

Grote regenvlagen schimpten het groene weiland. De bomen aan de horizon waren gehuld in grijze regenjassen. De luiken van mijn witte huisje waren blauw geschilderd zodat ze de omgeving wat lichtheid zou geven en zelfs nu een zomers gevoel uitstraalde. Ik zag haar aankomen lopen vanuit mijn luie stoel. Het pad dat langs mijn huis voer was kaarsrecht en telde een paar kilometer. Met de meters die ze maakte werd ze een stukje groter zodat ik steeds meer details zag. Ze had haar jas open hangen. Vreemd, gezien het weer. Haar lange blonde haren hingen in strengen naar beneden en er sijpelde water uit.

Het leer van mijn stoel kraakte toen ik de dekens die ik over me heen had gedrapeerd in hun mand gooide. Er viel een kussen op de grond maar ik liet hem liggen. Ik voelde haar naderende gestalte in mijn armen, mijn handen, mijn vingers. Het gevoel sijpelde langs mijn ruggengraat als de regendruppels in haar strengen haar.

Komkommertijd kiest eieren voor z’n geld

Een zomer ligt voor je. Met je actualiteitenprogramma of talkshow weet je nooit hoe de zomer, ook wel komkommertijd, gevuld gaat worden. Iedere dag je programma vol krijgen is altijd al een uitdaging maar in de warme maanden helemaal. Gelukkig is de politiek onrustig, dus daar verwacht je in ieder geval wat avonden mee te vullen.

Dan is er een schandaaltje. Er zit een giftige stof in eieren. Zo weinig dat je er onmenselijk veel van moet eten wil je er last van krijgen. Of je dan last hebt van het vlooienmiddel of ziek bent geworden van de 80.000 eieren is nog wel de vraag.
Prima voer voor je actualiteitenprogramma. Fijne vulling voor je show.

Iedere dag mag er iemand aanschuiven met een mening. Iedere dag, tot er een nieuwer en interessanter feit komt.  Het blijkt een stille zomer. We blijven lang bij de eieren hangen. Lang genoeg voor mensen om niet zo heel handige dingen te zeggen. Niet zo bedoeld, wel zo bedoeld? Als de lampen op je staan en eieren niet je brood zijn is het misschien makkelijk gezegd.

Zou het in de winter of op het moment dat er na twee dagen nieuwer nieuws was ook zo slecht zijn afgelopen voor de eierboeren, de eierhandelaren?  De bedrijven, gezinnen, de mensen? Ergens hoorde ik nog dat ook de eierkoeken en andere produkten weggegooid dienden te worden. En toen was het stil. Een enkeling pruttelde nog wat na maar tikte toch maar weer een eitje -hoort erbij- zuchtte nog eens “fipronil” en keek gefascineerd naar het volgende dwingende onderwerp en dat was niet de wanhoop van de kippenboer en haar gezin.

Ree

Minutenlang stonden we met z’n vieren als aan de grond genageld.

Geen van allen had de ander in z’n blikveld verwacht.

1 van vier begon als een gek foto’s te nemen.

Als een gek? Als iemand die niet oplet hoe de instellingen van de camera staan.

Na alle foto’s en het wandelen fietsten we vol goede moed de rest van de week in.

Om vervolgens nog even oog in oog te staan met een ontzettend nieuwsgierig reebokje.

 

Bewaren