Schrijven
Schrijven

Reflections in the Meuse

He did not see her. How could it be any difference, the setting September sun shone fiercely in his eyes, the same light must have deprived her of her sight as well. His hands gripped the balustrade even tighter. He stared down at the water of the Meuse. Every so often, his eyes would drift to the right, to the quay where she stood. Where she was once the frail lady on his arm whom he was proud to show the world, now…

Met mijn rug naar de belofte

Met mijn rug naar de belofte en mijn hoofd geheven trotseer ik de snijdende wind regenvlagen striemen mijn gezicht mijn ogen tranen In de druppels de reflectie van vervormd ontluikend groen ik hoef alleen maar uit het raam te klimmen om vrij te zijn de dorre wintertuin van het nu ben ik ontgroeid ik voel de zon mijn gezicht ontdooien mijn voeten stevig op vruchtbare aarde Met grote veerkrachtige passen begeef ik me op dit onbekende terrein de wind aangenaam in mijn rug…

Lotte

Ik zag hoe ze keek. Zag het vuur in haar ogen weerspiegelen. Afgrijzen tekende zich af om haar mond. Ze staarde naar het meisje naast haar en ik staarde naar haar. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. We zagen hoe alles brandde en hoe machteloos we allebei waren. Ze zag hoe haar vriendinnetje vlam vatte en hoe iedereen probeerde, tevergeefs. En ik stond daar. Hoe kwam ik daar? Ik zag de vlammen, ik voelde de hitte en in die seconde besloot…

Hondenleven

Hij blaft nog één maal zijn gewicht steunt zwaar op mijn schouders met elke guts word ik lichter in mijn rechterhand het heft terwijl mijn linker zich gedachtenloos ontdoet van zijn grijs­zwarte vacht in de weerschijn zie ik mij: vervaagde lijnen die diepte krijgen

Jus

“Bid voor ons zondaars, nu en in het uur, amen.” Ze struikelde over de woorden die ze iedere dag een beetje meer afraffelde. Het weesgegroet had voor haar geen betekenis meer maar was een automatisme voor iedere maaltijd. Hetzelfde gold voor het Onze Vader, iedere avond voor het slapen gaan. Haar vader keek haar fronsend aan. “Volgende keer alle woorden, anders geen jus.” Zijn stem hoefde niet bars te zijn want zijn woorden waren het al. Ze leek op hem, zei iedereen. Dezelfde…